20 آبان 1405 / ۳۰ جمادى الأولى ۱۴۴۸
شناسه خبر : 128747
چهارشنبه 20 آبان 1405 , 09:59
چهارشنبه 20 آبان 1405 , 09:59


تنگه هرمز؛ شاهرگ انرژی و قلب اقتدار ایران
علیرضا ضابطی سیستان
بعثتِ مردمی در کوچهها و میادین
ابوالقاسم محمدزاده
سربازی که سنگر هنر را خالی نگذاشت
سید رضا موسوی فاضل
ابر مفهوم راهنما
سید مهدی حسینی
روایت اقتدار، ایمان و بازدارندگی ایران اسلامی
علیرضا ضابطی سیستان
ایران تحرکات منطقهای را جدی بگیرد
علیرضا رجائی
پایانِ عافیتطلبی، آغازِ حماسه!
صدیقه شاکری
بالاخره زحماتش بیپاسخ نماند!
محمدرضا الهی
در حیرت روزگار مجنونشده!
غلامرضا صادقیان

در سوگ حضرت زهرا (س)
اکبر سلیمانی سادات
وقتی جنگ تمام میشود اما ترکش خاطرات هنوز میبارد
ابوالقاسم محمدزاده
تا زندهایم، رزمندهایم؛ تا ...
علیرضا ضابطی سیستان
زندگی را برای فردا نگذاریم
علیرضا رجائی
گفت: میشه باهام حرف بزنید؟!
محمدرضا سابقی

همسرم به فکر خانواده شهدا بود؛ منم هستم
فاش نیوز - برای حاج حسن طهرانیمقدم، گرهگشایی از مشکلات دیگران یک رسم بود؛ از کمک مالی تا خانهدار کردن نیروها. پس از شهادتش، همسرش الهام حیدری این رسم را زنده نگه داشت؛ مسیری که امروز همسران دیگر فرماندهان شهید نیز با حمایت از خانوادههای شهدا ادامه میدهند.

بعد از شهادت شهید حسن طهرانی مقدم، همسرش الهام حیدری ارتباطش را با همسران شهدای اقتدار حفظ کرد و دورهمیهایی ترتیب داد تا آنها بتوانند از مشکلاتشان بگویند و برای حل آن کمک بگیرند. سالها بعد، پس از جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، همسران شهدای دیگری مثل شهید حاجیزاده، شهید شیخیان و شهید صابری نیز همین مسیر را دنبال کردند؛ این بار با تشکیل گروههایی برای شنیدن و پیگیری مشکلات خانوادههای شهدا.

در مستند زندگی این شهید، یکی از نیروهای خدماتی او خاطرهای تعریف میکند که بهخوبی این روحیه را نشان میدهد. میگوید هر بار برای حاج حسن چای میبرد، او به احترامش بلند میشد، پیشانیاش را میبوسید و تشکر میکرد. روزی متوجه شد این نیرو برای تهیه مسکن مشکل دارد. موضوع را پیگیری کرد، برایش وام گرفت و حتی بخش زیادی از هزینه خرید خانه را خودش پرداخت کرد تا دیگر مجبور نباشد مستأجر بماند.

برای حاج حسن، رسیدگی به آدمهایی که با آنها کار میکرد، بخشی از فرماندهی بود؛ مسئولیتی که با شهادتش متوقف نشد. همسرش الهام حیدری، این بار سراغ زنانی رفت که همسرانشان را از دستداده بودند تا مشکلاتشان را بشنود و برای حل آنها پیگیری کند.حیدری همسران شهدای اقتدار را دور هم جمع کرد. این دیدارها تقریباً ماهانه برگزار میشد و فرصتی بود تا زنان از شرایط زندگیشان بگویند، درد دل کنند و اگر مشکلی داشتند، برای پیداکردن راهحل از یکدیگر کمک بگیرند. این دورهمیها فقط بهمرور خاطرات همسران شهید محدود نبود؛ گاهی موضوعی مطرح میشد که به پیگیری و کمک عملی نیاز داشت.

گروههایی برای حل مشکلات؛ از بیمه تا تفکیک حقوق
پس از جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، این تجربه در میان همسران دیگر فرماندهان شهید نیز شکل تازهای پیدا کرد. همسر شهید حاجیزاده، همسر شهید شیخیان و همسر شهید صابری برای ارتباط با خانوادههای شهدا و پیگیری مسائل آنها اقدام کردند.همسران شهید شیخیان و شهید صابری با تشکیل گروههایی، فضایی فراهم کردند تا همسران شهدا بتوانند مشکلاتشان را مطرح کنند؛ از مسائل بیمهای گرفته تا تفکیک حقوق و دیگر دغدغههای اداری و معیشتی.

اما کار به شنیدن مشکلات ختم نمیشود. مسائل مطرحشده دستهبندی میشوند تا برای هر کدام مسیر مشخصی برای پیگیری در نظر گرفته شود. گاهی باید از مسیر اداری موضوع را دنبال کرد، گاهی ارتباط با مسئولان مربوطه لازم است و گاهی هم باید راه دیگری برای حل مسئله پیدا کرد. هدف این است که مشکل مطرحشده در گروه باقی نماند و تا رسیدن به نتیجه دنبال شود.این گروهها فقط به خانوادههای ساکن تهران محدود نیستند. همسران شهدا در شهرستانها نیز میتوانند مسائل خود را مطرح کنند و از این طریق در جریان پیگیریها قرار بگیرند.

«من هم ۲۸ساله بودم که همسرم شهید شد»
در کنار پیگیری مشکلات اداری و معیشتی، حمایت روحی از زنانی که بهتازگی همسرانشان را از دستدادهاند، شکل دیگری از این همراهی است.«زهرا بغدادی»، از همسران شهدای دفاع مقدس، در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان در معراج شهدا حضور داشت. زنانی که برای تحویلگرفتن پیکر همسرانشان به معراج میآمدند، شرایط روحی دشواری داشتند. بغدادی سراغ آنها میرفت و تلاش میکرد با صحبتکردن و یادآوری تجربه خودش، کمی از سنگینی آن لحظات کم کند.او به زنان داغدار میگفت: «من وقتی ۲۸ سال بیشتر نداشتم، همسرم شهید شد. من ماندم و یک فرزند. حالا میدانم شما چه میکشید و با چه مشکلاتی روبهرو هستید.»

زهرا بغدادی از روزهایی میگفت که خودش بعد از شهادت همسرش پشت سر گذاشته بود؛ از مسئولیت بزرگ کردن فرزند تا دشواریهای زندگی بدون همراه همیشگی. او میدانست زنانی که مقابلش ایستادهاند، تازه در ابتدای مسیری قرار گرفتهاند که خودش سالها پیش آن را تجربه کرده است. برای همین بهجای نصیحتهای معمول، از تجربه زندگیاش میگفت؛ تجربهای که شاید برای آن زنان، شنیدن آن از زبان کسی که سالها این شرایط را پشت سر گذاشته بود، آرامشبخشتر بود.

از دورهمیهای ماهانه الهام حیدری تا گروههای پیگیری مشکلات بیمه و حقوق و حضور زهرا بغدادی در معراج شهدا، هر کدام شکل متفاوتی از این همراهی را نشان میدهد. همسران فرماندهان شهید، حالا خودشان پیگیر مسائلی شدهاند که روزگاری دغدغه همسرانشان بود؛ با این تفاوت که این بار پای مشکلات و زندگی زنانی در میان است که آنها هم همسرانشان را از دستدادهاند.
|| لعیا بغدادی


غواصِ خطشکنِ امالرصاص
سرور سلطانزاده زرندی
گلوله مال من بود؛ حس کردم نصف شدهام
فریدون نیکپور
برادرم جانش را سپر مردم کرد...
زهرا شوشتری
آن آرام باوقار که عطر نمازش آسمانی بود
حکیمه مغفوری
بنای عارفی که زمان و مکان شهادتش را میدانست
زهرا برونسی
برادری که بوی امام حسین (ع) را میداد
اعظم السادات آلهاشم















