آغاز روزهای حزن‌انگیزی که مدینه در سکوتِ مادریِ فاطمه (س) گم شد

مدینه در سکوتِ تلخ و سردی است

و جایِ خالیِ یک مَرد، دردی است

دوباره در وداعِ یاسِ پرپر

زمین در گریه و افلاک در سر

دیوار و در، گواهِ ظلمِ دیرین

خزان افتاده رویِ ساقهٔ دین

به زیرِ ضربتِ آن کینه‌ی سخت

شکست از کینه، شاخِ طوبیِ بخت

علی مانده‌ست و چاه و آهِ سینه‌ش

یتیمانِ گریانِ مدینه

کجا رفتی ای آرامِ دلِ حیدر؟

ای پاسخ‌گویِ اشکِ چشمِ قنبر!

سلامِ ما به آن قبرِ غریبت

به آن مظلومیت، به آن نجیبت…