20 آبان 1405 / ۳۰ جمادى الأولى ۱۴۴۸
شناسه خبر : 128749
چهارشنبه 20 آبان 1405 , 10:35
چهارشنبه 20 آبان 1405 , 10:35
تنگه هرمز؛ شاهرگ انرژی و قلب اقتدار ایران
علی‌رضا ضابطی سیستان
بعثتِ مردمی در کوچه‌ها و میادین
ابوالقاسم محمدزاده
سربازی که سنگر هنر را خالی نگذاشت
سید رضا موسوی فاضل
ابر مفهوم راهنما
سید مهدی حسینی
روایت اقتدار، ایمان و بازدارندگی ایران اسلامی
علی‌رضا ضابطی سیستان
ایران تحرکات منطقه‌ای را جدی بگیرد
علی‌رضا رجائی
پایانِ عافیت‌طلبی، آغازِ حماسه!
صدیقه شاکری
بالاخره زحماتش بی‌پاسخ نماند!
محمدرضا الهی
در حیرت روزگار مجنون‌شده!
غلام‌رضا صادقیان
در سوگ حضرت زهرا (س)
اکبر سلیمانی سادات
وقتی جنگ تمام می‌شود اما ترکش خاطرات هنوز می‌بارد
ابوالقاسم محمدزاده
تا زنده‌ایم، رزمنده‌ایم؛ تا ...
علی‌رضا ضابطی سیستان
زندگی را برای فردا نگذاریم
علی‌رضا رجائی
گفت: میشه باهام حرف بزنید؟!
محمدرضا سابقی
بزرگ شدن دخترم را ندیدم؛ شهادتش را چرا
فاش نیوز - به جای اینکه قد کشیدن دختر هفت‌ساله‌اش را ببیند، باید در قفسه‌های سردخانه دنبال پیکر بی‌جان رها می‌گشت. فریبا بستام پنج سال برای مادر شدن انتظار کشید؛ ولی هرگز تصور نمی‌کرد پایان این انتظار، چنین وداع تلخی باشد.
«من یک فرقی با بقیه مادرهای میناب دارم. همه شون صبح بچه‌هاشون رو آماده کرده، در آغوش گرفتند و به مدرسه فرستادند ولی من از شب گذشته‌اش رها رو ندیده بودم. آن شب شیفت بودم. از غروب با دخترم خداحافظی کردم و به بیمارستان رفتم به امید اینکه فردا عصر دوباره رها رو می‌بینم. اما فردا عصر همون ساعت بین تکه‌های پیکر بچه‌ها به دنبال رها می‌گشتم. وقتی زیپ کاور را باز کردم و پیکرش را دیدم، دیگه هیچی نفهمیدم.» مادر رها این جملات و با حسرت می‌گوید و بغضش می‌ترکد.
۵ سال چشم‌انتظار رها بودم
فریبا بستام مادر رها زارعی دانش‌آموز کلاس اول مدرسه شجره طیبه میناب است ولی حسرتش بیشتر از مادران دیگر است. زمانی که رها فقط یک‌ساله بود مجبور شد به‌خاطر اینکه جان مادران دیگر را نجات بدهد، از دیدن دخترش محروم شود. فریبا وقتی می‌خواهد از رها برایمان تعریف کند، داستانش را از قبل به‌دنیاآمدنش شروع می‌کند و می‌گوید: زمانی که تازه درسم تمام شده بود، تصمیم گرفت برای خدمت به شهرستان سیریک بروم. چند سال از خدمتم گذشته بود که ازدواج کردم. سال‌ها از ازدواجمان می‌گذشت ولی بچه‌دار نمی‌شدیم.
تا اینکه بعد از ۵ سال درمان، خدا دخترم را به ما هدیه داد. باوجوداینکه سال‌ها منتظر رها بودیم ولی به‌خاطر شرایط کاری‌ام مجبور بودم بیشتر اوقات از او دور باشم. سیریک منطقه به‌شدت محرومی بود که متخصص زنان نداشت. چون ماما بودم شیفتم طوری بود که ۵ روز، ۱۰ روز حتی ۱ ماه مجبور بودم آنجا بمانم و رها را پیش پدرش بگذارم.
من بزرگ‌شدن بچه‌ام را ندیدم. نه غذاخوردنش را دیدم، نه اینکه چطور اولین‌بار قاشق دستش گرفت، نتوانستم برایش مادری کنم.
برای آینده رها به میناب منتقل شدم
رها که ۷ سالش شد دیگر نمی‌توانستم دوری‌اش را تحمل کنم. به‌زحمت برای میناب انتقالی گرفتم. آینده رها خیلی برایم مهم بود برای همین دلم می‌خواست رها را در بهترین مدرسه ثبت‌نام کنم. خیلی تحقیق کردم تا رسیدم به مدرسه شجره طیبه. این مدرسه از لحاظ کادر و فضای آموزشی خیلی خوب بود. توصیه کردند رها را در کلاس خانم سمیرا بسارده ثبت‌نام کنم.
دقیقاً یادم است زمانی که رها را برای تست سنجش بردم، مدیر مدرسه خانم طاهری بعد از تست گفت: دخترتان خیلی باهوش است. گفتم: من همین یک فرزند را دارم. خانم طاهری گفت: امسال کلاس اولی‌ها بیشترشان یا تک‌فرزند هستند یا تک دختر. البته خانم طاهری و خانم بسارده هر دو شهید شده‌اند.
کسی باور نمی‌کرد دختر هفت‌ساله‌ای عاشق کلیله‌ودمنه باشد
شب‌هایی که من شیفت بودم، رها کنار پدرش می‌خوابید، زمانی که خانه بودم کنار من. هر شب موقع خواب برایش داستان می‌خواندیم. تازه حروف الفبا و نشانه‌ها را یاد گرفته بود و بلد نبود کتاب بخواند. من یا پدرش برایش می‌خواندیم، تمام که می‌شد خودش همه داستان را برای ما تعریف می‌کرد. وقتی رفتیم برایش کتاب کلیله‌ودمنه بخریم، فروشنده‌ها باورشان نمی‌شد بچه ۷ساله این کتاب را دوست داشته باشد.
شب با رها خداحافظی کردم؛ فردا در سردخانه دنبالش می‌گشتممن ۷ سال کنار رها نبودم. شب‌هایی که می‌خواستم از سیریک برای دیدنش به میناب بروم، مادر همسرم می‌گفت: روزهایی که می‌خواهی به میناب بیایی رها مدام می‌گوید: بوی مامانم میاد.
از وقتی که به میناب برگشتم باز خیلی از شب‌ها شیفت بودم و نمی‌توانستم کنارش باشم؛ مثل شب ۹ اسفند. آن شب ساعت ۷ با رها خداحافظی کردم. تنها چیزی که نمی‌توانستم تصور کنم این بود که فردا بین پیکرها و در سردخانه دنبال پیکر تنها فرزندم می‌گردم.
رؤیای دانش آموز مینابی زنده می‌شود
از ۹ اسفند تا ۹ اردیبهشت اصلاً نمی‌توانستم سرکار بروم. اولین روزی که به اتاق عمل رفتم، نوزادی به دنیا آوردم که دقیقاً هم وزن رها بود. بعضی از بچه‌هایی که به دنیا می‌آیند، اسم دخترشان را رها می‌گذارند. برای کنکور کارشناسی ارشد رفته بودم. همین‌که جامدادی‌ام را باز کردم، مدادهای رها و تراشش را دیدم. همانجا حالم خراب شد.
حیران مانده‌ام که چطور این ۹ ماه از این داغ نمرده‌ایم. بچه من حق زندگی داشت. همیشه می‌گفت: می‌خواهم دندانپزشک شوم و مجانی بیماران را درمان کنم. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که اگر خداقوت دهد، درمانگاه دندانپزشکی به نام رها راه بیندازم و یکی دو روز به یاد رها و بقیه بچه‌های میناب برای مردم بی‌بضاعت را ویزیت رایگان بگذارم.
|| لعیا بغدادی
نظری بگذارید
غواصِ خط‌شکنِ ام‌الرصاص
سرور سلطان‌زاده زرندی
گلوله مال من بود؛ حس کردم نصف شده‌ام
فریدون نیک‌پور
برادرم جانش را سپر مردم کرد...
زهرا شوشتری
آن آرام باوقار که عطر نمازش آسمانی بود
حکیمه مغفوری
بنای عارفی که زمان و مکان شهادتش را می‌دانست
زهرا برونسی
برادری که بوی امام حسین (ع) را می‌داد
اعظم السادات آل‌هاشم
