سنگ تمام روستایی‌ها برای رزمندگان هوافضا
فاش نیوز - یکی از رزمندگان هوافضای سپاه روایتی دارد از جنگ ۱۲ روزه و روزهایی که مردم روستای اطراف یک پادگان برای این رزمندگان سنگ‌تمام گذاشتند.
خبرگزاری فارس ؛ طی جنگ هشت ساله یکی از عوامل غلبه بر دشمن متجاوز، فداکاری و ایستادگی ملت در کنار سلحشوری ارتش و سپاه بود. این روزها که کشور در جنگ تحمیلی سوم به سر می‌برد، روایتی می‌خوانیم از همراهی مردم یک روستا با رزمندگان هوافضای سپاه. در جنگ ۱۲ روزه، روز اول که به شدت پادگان‌ها در معرض حمله بود، مجبور شدیم پادگان را ترک کرده و در روستای نزدیک آن مستقر شویم.
این روستا به خاطر نزدیکی به پادگان ما و منطقه پدافند ارتش، در معرض خطر بود. با این حال وقتی وارد روستا شدیم، مردم روستا حسینیه را برای ما آماده کرده بودند. حتی بدون هیچ گونه هماهنگی قبلی، به صورت خودجوش برای ما ناهار پخته بودند. دلپذیرتر از ناهار، شربت گل محمدی بود. شربتی که در آن استرس و گرما و خستگی آب روی آتش بود.
مردم روستا پذیرایی خوبی از ما کردند. بعد از خوردن ناهار تصمیم بر آن گرفتیم که حسینیه و روستا را ترک کنیم تا اینکه خدای نکرده مردم روستا در معرض خطر نباشند؛ چون پهپادهای شناسایی در آسمان بود و احتمال اینکه با تردد ما روستا مورد اصابت دشمن قرار گیرد، وجود داشت. می‌خواستیم برویم که با مخالفت مردم و اهالی روبرو شدیم.
آنها می‌گفتند: همیشه ما از شما کمک گرفتیم، الآن وظیفه ماست، کمکتان کنیم. یکی از اهالی روستا کلید خانه دو طبقه‌اش را آورد و گفت: خانواده‌ام را از روستا خارج می‌کنم، این خانه با تمام امکاناتش در اختیار شماست. یکی دیگر از اهالی روستا کلید دفتر ارتباطات خود را به ما تحویل داد و دفتر ارتباطات تا چند روز بعد از جنگ ۱۲ روزه کماکان در اختیار بچه‌ها بود.
بعد از جنگ ۱۲ روزه باید روستا را ترک می‌کردیم. بیشتر بچه‌ها با لباس نظامی بودند و فرصت نشده بود لباس شخصی را از داخل پادگان بردارند؛ باز هم مردم دست‌به کار شدند و لباس شخصی در سایزهای مختلف که عمدتاً هم لباس تمیز و تازه بود به وفور در اختیار ما قرار دادند تا بچه‌ها لباس نظامی را تعویض کنند.
بعد از خارج شدن از روستا، باید در اطراف پادگان مستقر می‌شدیم. در آن اطراف یک سوله‌ای بود. چون صاحب آن سوله طی سال‌های گذشته همکاری با پادگان داشت، یکی از بچه‌ها را برای هماهنگی فرستادیم. او با شنیدن این موضوع کل سوله را با تمام وسایل در اختیار بچه‌ها قرار داد و تاکید کرد هر چیزی نیاز است را به او بگوییم.
تا چند روز سوله به طور کامل در اختیار بچه‌ها بود. صاحب آن فقط بعضی اوقات با هماهنگی می‌آمد برای رفع نیازهای احتمالی ما.
|| فاطمه ملکی
