20 مهر 1405 / ۲۹ ربيع الثاني ۱۴۴۸
شناسه خبر : 53383
چهارشنبه 03 خرداد 1396 , 09:47
چهارشنبه 03 خرداد 1396 , 09:47
دستمال کاغذی برجام!
غلامرضا صادقیان
چقدر از خودمان را در اینترنت جا گذاشته‌ایم؟
داود گودرزی
راهکار جبران عقب‌ماندگی تاریخی
سید محمدرضا میرشمسی
وقتی تاریخ، عدالت و صلح هم ابزار توجیه جنگ می‌شوند!
محمدرضا الهی
ایران؛ «هارتلندِ» جهان؛ فرصت سازی و فرصت سوزی
محمد تقی امینی
مارکوی فراموشکار
سیدمهدی حسینی
لزوم حمایت آموزشی از اتباع
علیرضا رجائی
این مسیر خودِ بن‌بست است!
دکتر امان‌الله دهقان فرد
شوک راهبردی در تنگه هرمز
حمیدرضا مرادی
ما کِی از خودمان فاصله گرفتیم
رضا کریمی
راوی ما آلبومِ عکسِ بابا
محمد حسن جعفری: جنگ که تمام شد، آن‌هایی که درگیر جنگ بودند به خانه‌هایشان برگشتند. تعدادی به نوشتن و گفتن خاطراتشان مشغول شدند و بسیاری نیز برای همیشه سکوت در پیش گرفتند.
برای نسل ما که جنگ را درک نکرده‌ایم. جنگ یعنی آلبوم عکس خاطرات بابا که گاه و بی‌گاه، بی اجازه به عکس‌هایش نگاه می‌کنیم. یا جنگ یعنی قاب عکس عمو و دایی روی دیوار که مادر هفته‌ای دو بار آن را گردگیری می‌کند و می‌گوید: او که شهید شد، تو هنوز به دنیا نیامده بودی. بعدها که به دنیا آمدی پدربزرگ گفت اسمت را همنام عمویت بگذاریم.
تمام شنیده‌ها و دیده‌های ما از جنگ این‌ها بود.
گاهی در گوشه و کنار شهرها در مراسمات و یادواره‌ها، تعدادی خاطراتشان را برای ما جوان‌ها بیان می‌کنند و تعدادی ساده از کنارش می‌گذرند. و عده‌ای در سکوت خودشان با عکس‌ها و خاطراتشان زندگی می‌کنند و عده‌ای هم هستند که هر چه التماسشان بکنی که از آن روزها و خاطرات و شیرینی‌ها و تلخی‌ها برای تو بگویند، نمی‌گویند. این داستان ما نسل سومی‌ها و چهارمی‌های انقلاب از جنگ است.
امروز، سالروز آزادسازی خرمشهر است. خرمشهری که با حضور مردان و جوانان سرزمینمان به آغوش وطن بازگشت. این چنین مناسبت‌هایی و هفته دفاع مقدس و راهیان نور جنوب، غرب و شمالغرب ظرفیت بزرگی برای آشنایی جوانان و مردم با مفاهیم جبهه و جنگ است. یکی از مسائل مهمی که در راهیان نور مورد توجه قرار می‌گیرد و در مناسبت‌های دفاع مقدسی نیز باید مورد توجه باشد، روایتگری است. البته این امر باید در طول سال و در سراسر کشور و در مناسبت‌های مختلف و گاه و بی گاه استمرار داشته باشد.
تاکنون اقدامات خوبی برای تربیت راویان در سراسر کشور انجام شده است اما نهضت روایتگری و یا خاطره گویی آن گونه که شایسته است انجام نشده است. این نهضت باید در خانه، مدرسه، مسجد، هیات، دانشگاه، محل کار و... انجام شود. این کار نیاز به زمان و مقدمات زیادی ندارد، تنها کافی است چند نفر دور هم جمع شوند و آن رزمنده دفاع مقدس که می‌تواند نقش پدر، همشهری، معلم، استاد دانشگاه، همکار و... داشته باشد، به بیان خاطرات خود از روزهای حماسه و خون بپردازد.
آنچه که امروز نیاز است، این است که رزمندگان خاطرات خودشان را بیان کنند. خاطرات جبهه و جنگ خاطرات شخصی نیستند بلکه تاریخ شفاهی یک ملت و یک کشور است که باید از زوایای مختلف خوانده و بررسی شود. آن چیزی که در گام بعد باید انجام شود، روایتگری است.
در کشور نهادهای مختلفی که در ارتباط با راهیان نور هستند، کار تربیت راویان را انجام می‌دهند که می‌توانند کلاس‌های روایتگری برای رزمندگان برگزار کنند. روایتگری جذاب در محافل مختلف، نقش موثری در جذب جوانان و مخاطبان دارد.
اگر بتوان همین زندگی ساده‌ی بسیجی‌ها و رزمندگان از همان روزی که از خانه‌ی خود بدرقه شدند تا حضور در پادگان، لشکر و شب عملیات روایت کرد، فرهنگ جبهه برای مردم و جوانان زنده خواهد شد. و امروز نیازمند نهضت خاطره‌گویی هستیم.
نظری بگذارید
دیر آمدی، بلیت راهرو به تو رسید
جعفر طهماسبی
جاسوسان؛ حماسه شهید «جعفرخانی» و ۱۲ تن از یارانش
سردار «رفیعی آتانی»
آرامش یک دل‌شکسته با آغاز یک دلبستگی!
سیده‌مهدیه موسوی
