جانباز نخاعی تهران به لقاءالله پیوست

خدا یا تا کی بایدهروزه شاهد عروج عزیزان بی نام و نشان باشیم تورا به احترام جانباز کربلا که این ماه متعلق به کربلا هستش خودت نظر لطف کرمت را رو این عزیزان عنایت فرما که اینگونه در رنج و عذاب نباشند و خانواده شاهد درد رنج که باعث عذاب کشیدن آنان نیز می شود نباشیم انان که وکیل ووزیرند بعد آسمانی شدنشان پیدایشان می شود ای کاش قبل شهادت در فکر این عزیزان بودند نه بعد از عروج شاید کمی وجدان خفته اشان بیدار می شد و نمی گذاشتن این عزیزان درغربت تنهای باخانواده روزها را می شمردن وبادردهایشان کنار میآمدند حاج بهروز عزیز داستان سرای نمی کنم خودم در بیمارستان بستری بودم عزیزی قطع کمر به پائین اوردن و بردن بخش مراقبتهای ویژه خانواده محترمش سری بهم زدن پرسیدم حاج آقا چطوره خانمش گفت به علت سیاه شدن محل زخم می خوان اعزام کنند برا جراحی زبانم بند امد اخه بالا تر ازکمر مگر جائ برای جراحی هستش بغض گلویم را گرفت نتونستم جلوی خودم را بگیرم فقط از شرمندگی سرم را کشیدم گریه امانم نمی داد اخه چی بگم اونی که بالا سرم شاهده می بینه در چه حالی می نویسم خدایا تورا به شهید این ماه قسم دیگر اینطور امتحان مان نکن دیگه بریدیم از حرف مردم تابی عملی مسعولین تاکی باید بشنویم فلان جانباز بعد از مدتها درد رنج لقاالله پیوست خب نگدارید درد بکشد مگر در اتیوپی زندگی میکنیم یادر غنا که فقیر باشیم وامکان تهیه درمان عزیزان نباشه که درد بکشند خدا نبخشدتان که اینگونه عقده گشائ می کنید ...رفیقان قدر هم دیگر بدانید ..که تا ناگه ازیکدیگر نمانید ..کریمان جان فدای دوست کردن..زکی بگذار ما هم مردمانی..