روایت آفتاب یزد از نقش ویرانگر سیاست ارزی دولت روحانی

وقتی دولتی قیمت ارز را ثابت میکند (اتفاقا اگر درست اجرا شود نتیجه خوبی هم خواهد داد) باید دست به کارهایی بزند که هم ارز کمتر لازم باشد(تولید حتی مونتاژداخلی و کم کردن و حتی صرف نظر کردن از مصرف ارز برها و توزیع تحت کنترل و ...و..) و هم ارز بیشتری به کشور بیائید(فروش منابع؛ فروش خدمات؛ جلب ترانزیت؛ جلب گردشگر؛ جلب سرمایه گذار خارجی؛ جلب سرمایه ارزی هموطنان؛ صادرات محصولات تولیدی و.. و صادرات مجدد و..) و .. و هم بهره وری ارتقاء یابد مانند دولت چین که بیش از دهسال با این سه رویه قیمت ارز را ثابت و تک نرخی نگهداشت ؛ تا زمینه ساز و مهیای توان لازم جهش اقتصادی و تولید شود؛ ولی وقتی دولت هزینه های خود را با افزایش حقوق و دستمزد قشری خاص افزایش میدهد و برای جبران این افزایش هزینه؛ اقدام به فروش ارز با نرخ بالاتر و چاپ اسکناس و.. میکند بدیهی است تورم بالای 20% باشد؛ در ایران یک سیکل ثابت داریم که با افزایش یکهویی و وسط سالی بیش از 100% حقوق اساتید آغاز بعد پزشکان و بعد معلمان و بعد پرستاران و بعد ... و مجدد افزایش حقوق وسط سالی اساتید میرسد و این سیکل که معولا افزایش حقوق بیش از 50% تا سه برابر (300% در مورد اساتید) را داریم و در مورد کارمندان و کارگران افزایش حقوق سالانه زیر 38%(که شامل قشرهای سیکل بسته اخیر الذکر نیز میشود) موجب افسار گستگی تورم و زیادتر شدن شکاف و فاصله اقتصادی و رفاهی مابین طبقات میشود و زندگی برای کارمندان معمولی دولت و کارگران بخش خصوصی بسیار مشقت بار میشود