دست بر دامان تو دارم

به به به به چه طبع زیبایی
به همان جا که امید داری نا امید رد نشوی .
اما این بیت هست که نوشتید این بود حال دل زارم ...
این بیت جای بازبینی دارد. چون مثل این می ماند که از حال دل بیچاره و زار شرحی دادی و بعد نوشتی این حال دل زار من است . اما در واقع چیزی ننوشتی بلکه برای اینکه بیت را کامل کنی این جور نوشتی .
من که دیگه ناامید ناامید شدم . شما ما را هم دعا بفرما .

سلام ، انسانهای دارای هوش و فراست آسمانی هنگام سخن گفتن جملات را قصار انتخاب میکنند و شعر نیز بنوعی جزو جملات قصار محسوب میشود که طبع شاعری را نعمتی بزرگ بدانیم اما حضور استاد و پیشکسوت در این مجموعه نیز از نعمات خداوندی است.
البته آن شعری قصار محسوب میشود که طی چند دقیقه هنگامی که قلم بر روی کاغذ قرار گرفت غزلی متولد شود در غیر اینصورت افرادی که ماهها در کتابهای لغت دنبال قافیه بگردند از این قاعده مستثنی هستند. همیشه شاگرد تمرینش را به حضور استاد ساقی تقدیم میکند.
آنکه نام عشق را آغاز این افسانه کرد
آنکه عاشق را برای دلبری دیوانه کرد
آنکه رهبر بوده بر فکر حکیمان از ازل
شاهدان راز شب را ساقی میخانه کرد
عشق از نور محبت منزلت یابد که دل
در وفاداری گذر از غیرت پروانه کرد
آسمان تا وسعت آغوش وحدت را گشود
جان و دل را کثرت بخشایش شاهانه کرد
بانگ نوشانوش و بر لب جام و مستی تا سحر
راز شمع سوخته مستور در پیمانه کرد
در ضیافت خاک آدم از فرشته آفرید
جان فزودش در خفا پرواز تا کاشانه کرد
از وجودم در دو عالم مقصد ناطق چه بود؟
در حضور شاه آزاد از غم بتخانه کرد